Âşıklar diyarıdır İstanbul;
Nice aşklar yaşanır bağrında bu şehrin, nice saraylar, bahçeler, sokaklar barınak olur sevdalılara. Ümitsizce yaşanan aşklar, şiirlerde, şarkılarda saklanır.. .Kavuşanlar kavuşmanın kıymetini bilirler mi acaba? Yoksa ayrılık mıdır sevdayı aşka çeviren.
Devamını oku »
ZUHURAT BABA HAZRETLERİ
İstanbul’un fethi sırasında, Mutlu Kumandan ve Mutlu Asker saflarında yer almak için bu bahtiyarlar arasında yer alan isimsiz kahraman kumandanlar*dan biridir. Rivayete göre, İstanbul’un fethinden birkaç gün önce, ordu saflarında su sıkıntısı çekilmeye başlanmış. O sırada genç bir subay ortaya çıkıp, askerlere tas tas su dağıtmaya başlamış. Komutanlar, subay listesine bakmışlar. Onun adını göremeyince, şüphelenip kendisini sorguya çekmişler.
— Kimsin?
— Fatih Sultan Mehmed Han’ın ordusunda subayım.
— Yalan söylüyorsun.
— Yalan söylemiyorum.
— Adını ve suyu nereden bulduğunu söyle.
— Adımı söylerim ama suyu nereden bulduğumu söylemem.
— Tez yıkın şunu yere! Alın sırtındaki su tulumbasını! demiş. Komuta*nın dediğini yapmışlar, tulumu sırtından alınca içine bakmışlar. Ne görsünler? Uçsuz bucaksız deniz! Hayretler içinde kalmışlar. Sonra bir de bakmışlar ki, Zuhurat Baba ortalıklarda yok. Ertesi gün İstanbul fethedilmiş. Ordu Bakırköy sırtlarına geldiğinde, üze*rinde yeşil bir elbise, başında yeşil bir sarık olan bir zatın yerde yattığını gör*müşler. Bu zatın, orduya su dağıtan Zuhurat Baba olduğunu anlamışlar. Oraya bir mezar kazıp defnetmişler. Kabir, Bakırköy, Zuhurat Baba Caddesi’ndedir.
Kur’an’da adı geçen peygamberlerden biri. Yüce Allah tarafından, Kur’an’da: “Ey Zekeriyya! Sana Yahya isminde bir oğlanı müjdeliyoruz. Bu adı daha önce kimseye vermemiştik” (Meryem, 19/7) ayeti ile haber verildiğine göre; Yahya (a.s.), Zekeriya (a.s)’ın oğlu idi. Kendisine Yahya adı da, Allah tarafından verilmişti.Yahya (a.s)’nın yüzü güzel, kaşları çatık, saçları seyrek, burnu uzun, sesi ince ve parmakları kısa idi. O, İsâ (a.s)’dan altı ay önce dünyaya gelmişti. Yani Isâ (a.s)’dan altı ay büyüktü. Dolayısıyla, Musa (a.s)’nın şeraitiyle amel eden peygamberlerin sonuncusuydu. Devamını oku »
Kur’ân’da adı gelen peygamberlerden biri. Soyu Dâvud (a.s)’a dayanmaktadır. Kur’ân’da anılan duâlarından (Meryem, 16/6) anlaşıldığına göre, soyu daha sonra Yâkub (a.s)’a varmaktadır (el-Kurtubî, Ahkâmu’l-Kur’ân, Kahire 1967, XI, 82; er-Razî, Mefâtihu’l-Gayb, Mısır 1937, V, 769).
Zekeriyya (a.s) İsrâiloğullarının peygamberi olduğu gibi, aynı zamanda onların bilgini, reisi ve müşaviri yani danışmanı idi (es-Sa’l-ebî, el-Arais, 1951, 372).
Onun hakkında çeşitli âyet ve hadisler vardır. Ebû Hureyre’nin naklettiğine göre, Hz. Muhammed (s.a.s);” “Zekeriyya (a.s) marangoz idi”(Ahmed b. Hanbel, el-Müsned, Mısır, 1954, II, 405) diyerek O’nun elinin emeği ile geçinen bir sanat ehli olduğunu haber vermiştir.
Devamını oku »
Hz. Mûsâ döneminde yasamis ve peygamber olmasi kuvvetle muhtemel, hikmet ve ilim sahibi bir sahsiyet.
Kur’ân-i Kerîm’de, Hizir (a.s.)’in isminden açikça bahsedilmez. Ancak Kehf Sûresi’nin 60-82. âyetlerinde yer alan Hz. Mûsâ ile ilgili kissadan “Katimizdan kendisine bir rahmet verdigimiz ve kendisine ilim ögrettigimiz kullarimizdan bir kul…” (18/65) diye sözü edilen sahsin Hizir (a.s.) oldugu anlasilmaktadir. Çünkü bizzat Peygamber Efendimizden gelen sahîh hadislerde bu sahsin Hizir oldugu açikça belirtilmistir (bk. Buhârî, ilm 16, 44, Tefsîru’l-Kur’ân, Tefsîru Sûrati’l-Kehf 2-4; Müslim, Fedâil 170-174).
Bu rivayetlere göre bir gün Hz. Mûsâ isrâil ogullari arasinda vaaz ederken ona kendisinden daha hikmet ve ilim sahibi kimsenin olup olmadigi sorulmustu. Hz. Musâ: “Hayir, yoktur!” diye cevap verince Cenâb-i Hak bir vahiyle Hz. Mûsâ’yâ Mecme’u'l-Bahreyn’de (iki denizin kavusum yerinde) kullarindan salih bir kul olan el-Hadir (Hizir)’in kendisinden daha âlim oldugunu bildirdi. Bunun üzerine Hz. Mûsâ hizmetinde bulunan genç bir delikanli ile Hizir’i bulmak üzere uzun bir yolculuga çikti. ikisi, iki denizin birlestigi yere ulasinca, yolculukta yemek üzere azik olarak yanlarina aldiklari baliklarini unutmuslardi ve balik bir delikten kayip denizi boylamisti. Hz. Mûsâ oradan bir süre uzaklastiktan sonra yemek için delikanlidan baligi çikarmasini istedigi zaman baligin denize dalip kayboldugunu fârkettiler. Hz. Mûsâ’nin Hizir’i bulmasinin alâmeti, bu baligin kaybolmasi oldugundan derhal oraya geri döndüler ve orada Hizir (a.s.)’i buldular. Bundan sonra Hz. Mûsâ’nin Hizir ile, Kehf Sûresi 66-82. âyetlerinde anlatilan yolculugu basladi.
Adi Kur’ân’da geçen peygamberlerden biri.
Soyu, Bünyamin vasitasiyla Ya’kûb (a.s)’a ve onun vasitasiyla de ibrâhim (a.s)’a dayanmaktadir. Bazi alimlerin naklettigine göre, isa (a.s) annesinin adiyla isa b. Meryem diye anildigi gibi, Yûnus (a.s) da annesinin adiyla Yûnus b. Matta diye anilmaktadir. (ibn Sa’d, Tabakatü’l-Kübra, Beyrut 1957, I, 55). Buhârî’nin verdigi bilgiye göre ise, bu görüs yanlistir. Aslinda Matta, Yûnus (a.s)’in annesinin degil, babasinin adidir. Yani Yûnus (a.s), Yûnûs b. Matta diye anilinca, babasinin adiyla anilmis olur (ez-Zebîdî, Sahihi Buhârî Muhtasari Tecridi Sarih Tercemesi ve serhî, trc: Kamil Miras, Ankara, 1971, IX, 152).
Yûnus (a.s)’in Ya’kub (a.s)’in torunlarindan oldugu, Kur’ân’da söyle haber verilistir:
“Nûh’a ve ondan sonra gelen peygamberlere vahyettigimiz gibi, sana da vahyettik. Nitekim ibrâhim’e, ismail’e, ishâk’a, Yakub’a, torunlarina, isa’ya, Eyyûb’a, Yûnus’a, Harûn’a, Süleyman’a da vahyetmis ve Davud’a da Zebûr’u vermistik” (en-Nisâ, 4/163).
Bu âyette ifâde edildigi gibi isâ (a.s), Eyyûb (a.s), Harun (a.s) ve Süleyman (a.s)’da Yunus (a.s) ile ayni soydan, Yakub (a.s)’in torunlarindandirlar.
Devamını oku »
Hazreti Sâlih, Şam ile Hicaz arasında “Hicr” denilen yerde yaşayan “Semud” kavmine peygamber gönderilmiştir. Bu kavim de dağları delmiş, taşları oymuş, kendilerine pek sağlam binalar yapmışlardı. Fakat, bunlar da doğru yoldan çıkmış bulunuyorlardı. Hazreti Sâlih’in yirmi sene devam eden emirlerine ve öğütlerine muhalefet ettiler. “Bu deveye dokunmayınız” dediği ve mûcize olarak taştan Allah’ın emri ile çıkardığı hayvanı boğazladılar. Nihayet şiddetli bir gürültü ile yerlere serilip helâk oldular. Salih peygember de, kendisine îman edenlerle beraber çıkıp önce Şam’a, Filistine, sonra da Mekke-i Mükerremeye gitti. Seksenbeş sene veya ikiyüz sene yaşadığı ve Mekke-i Mükerreme’de Rükün ile makam arasında gömüldüğü rivayet edilir.
Hazreti Hud Yemen’de Hadramut civarında “Ahkaf” denilen yerde yaşayan “Ad” kavmine peygamber gönderilmiştir. Şöyle ki: İnsanlar,tufan felâketinden sonra yine azıtmışlar,yollarını saptırmışlar,Allah’ın dinine aykırı işlere sarılmışlardı. Bunlardan bir kısmı da “Ad” kavmi idi. Bunlar, birçok nimetlere ve kuvvetlere kavuşmuş muhteşem binalar yapmış; fakat Yüce Allah’ın dinini inkâr ederek putlara tapmışlardır. Kendilerine Hud Aleyhisselâm gönderildi. Bu muhterem peygamber,birçok mûcizeler gösterdi. Fakat inanmadılar. Nihayet yedi gece sekiz gün devam eden şiddetli bir rüzgâr ile helâk oldular. Hazreti Hud da, kendisine imân edenlerle beraber çıkıp başka yere gitti. Yüzelli sene yaşadığı ve Mekke-i Mükerreme’de veya Hadramut’da gömüldüğü rivayet edilmiştir.
Hazreti Âdem’den sonra insanlar çoğalmış,birçok yerleri imar etmiş;fakat Allah’ın birliğine dayanan gerçek tevhid dînîni bırakıp putlara tapınmaya başlamışlardı.Fakat kendilerine kırk veya elli yaşında bulunan Hazreti Nuh Aleyhisselâm peygâmber gönderildi.Bu muhterem peygâmberin dokuzyüzelli sene süren öğütlerini dinlemediler. Sonunda Hâzreti Nuh,Yüce Allah’ın emri ile gemi yaptı. Bu gemi tamamlandıktan sonra gökten yağmurlar yağmaya,yerden sular fışkırmaya,denizler kaynayıp taşmaya başladı,sular bütün yeryüzünü kapladı. Dağların tepelerini bile aştı. Buna “Tufan” olayı denir ki,rivâyete göre Hazreti Âdem’in yaratılışından 2242 sene sonra olmuş,5 veya 7 ay devam etmiştir.
Nuh Aleyhisselâm,Sâm,Hâm ve Yafes adındaki üç oğlu ile diğer müminleri ve uygun gördüğü hayvanlardan birer çifti gemiye almış,bunun dışında kalanlar suların içinde boğulup gitmişlerdir.Hazreti Nuh’un Yam veya Ken’an adındaki oğlu da kendisine inanmayıp bu gûnahkâr kavim arasında boğulup gitmiştir.
Daha sonra yağmurlar kesilmiş,sular çekilmeye başlamış,Hazreti Nuh’un gemisinde,Musul civarında “Cûdi” denilen dağın üzerine Muharrem’in onuna rastlayan “Aşûre” gününde oturmuştu. Rivayete göre kırkı erkek kırkı dişi olmak üzere seksen kişiden ibaret bulunan gemi halkı karaya çıkmış,Yüce Allah’ın dinine bağlı kaldıkları için selâmete ermişlerdir.